Pietertje piept bij de meester: jortje mag mij niet plagen!!

Friday 29 April 2011

Hij had het al 'ns strijdlustig aangekondigd, na ons geruchtmakende tv-treffen. Hij, de heer P. Storms, zelfbenoemd hoeder van de journalistiek en geplaagd echtgenoot van de succesvolle internetentrepreneuse Nina Aka-Brink-Storms-Vleeschdrager, zou zich gaan beklagen bij de Raad voor de Journalistiek. Immers, Jortje mag Pietertje niet plagen.

Voor die talloos veel miljoenen die ons discours bij DWDD gemist hebben een korte update.

Storms, ooit een koene reporter van Nieuwe Revu en SBS, meldde zich in augustus 2010 bij De Wereld Draait Door om te komen praten over het verval van de vaderlandsche nieuwsgaarders. Hij zou, zo beloofde hij de redactie, met een kloek essay komen waarin hij de oppervlakkigheid van het moderne journaille ging ontmaskeren en (we hebben het immers over ex-Meneer Breekijzer) AAN DE KAAK STELLEN. Om zijn betoog kracht bij te zetten noemde Storms in de voorgesprekken met DWDD de naam van yours truly en Eric Smit, niet toevallig auteur van de (ongeautoriseerde) biografie van zijn droomeega 'Nina'. De redactie van DWDD polste mij of ik het debat met Storms wilde aangaan. Ik twijfelde. Wilde ik mij verlagen tot een tafelgesprek met een man van het kaliber losse flodder? Sterker, met een heerschap die in 1990 in een keihard vonnis veroordeeld werd om ƒ200.000 schadevergoeding te betalen aan een wethouder die hij uitzonderlijk unfair bejegend had? Kortom, Storms, de officiële recordhouder dubieuze journalistiek, was niet echt dé aangewezen disgenoot voor een stevige discours over ethiek en journalistiek.

Toch besloot ik, met de grootst mogelijke reserves, aan te schuiven bij De Wereld. Soms is meedoen belangrijker dan winnen, al was het maar om te voorkomen dat Storms' bombastische demagogie onweersproken zou blijven. De rest is geschiedenis. Zelden escaleerde een DWDD-uitzending zo. Storms voorkwam enige zinnige uitwisseling van argumenten door overal doorheen te bassen. Hij wilde helemaal niet discussiëren, hij wilde aanklagen. Hij vroeg er om, dus sarde ik 'm steeds met zijn dubieuze journalistieke rapportcijfers. Resultaat: elf tumultueuze minuten kibbel-tv, waar zelfs de anders zo charmante gastheer M. van Nieuwkerk geen matigende rol kon of wilde spelen.

Vandaag, vrijdag 29 april, buigt de Raad voor de Journalistiek zich over de kwestie. Storms heeft een klaagschrift gedeponeerd bij dit college, dat overigens meer moreel- dan juridisch gewicht heeft.

(Klik op het logo voor de volledige klacht van Storms.)

NB: Op dringend verzoek van Nina Brink en haar advocaten zijn de adresgegevens van haar en haar echtgenoot onzichtbaar gemaakt. Mevrouw Storms voelt zich onveilig en slaapt slecht. Een gevoel dat mensen die met Nina Aka-Brink-Storms-Vleeschdrager te maken kregen, zullen herkennen. Aangezien niemand de nacht rechtop in bed moet doorbrengen, wordt aan dit verzoek gehoor gegeven.

We wandelen Pieters puntjes even af.

1. KELDER IS JOURNALIST!

Dank je Pieter, maar als het aan Bram Moszkowicz ligt ben je niet ontvankelijk. Volgens de mu'addin* van Wilders ben ik niet meer dan een 'pseudo-journalist'. Nu ja, dit punt gunnen we ons Pieter: ik ben journalist. Ik wel. * = voorzanger

2. NINA MOCHT NIET AANGESPROKEN WORDEN!

Ach gossie, hoe sneu. Storms stort een litanie uit over de Raad over vermeende afspraken met- en toezeggingen van de redacteuren van DWDD. Over al die zogenaamde afspraken kan ik kort zijn: ik weet van niets. Tafelheren zijn op afroep beschikbaar en zijn niet betrokken bij de redactie/samenstelling van het programma. Als Storms stoer wil doen moet-ie DWDD aanpakken. Of zou-ie dat niet durven?
Terzijde: ik hoop van harte dat het niet waar is, die zogenaamde afspraken met de redactie van een onafhankelijk nieuwsmagazine van de publieke omroep. Want waarom zou Nina Storms eigenlijk niet in beeld mogen, live dan wel op archiefmateriaal? Samen met haar trawanten dupeerde ze meer dan honderdduizend beleggers met de fopspeen Worldonline, zie ook het deze uitspraak van de Hoge Raad; ronduit vernietigend voor Brink. Wellicht kan de Raad voor de Journalistiek er enig begrip opbrengen voor behoefte madame in beeld komt? Dat geldt ook voor de gevreesde Quote 'sm-cover'; een affaire die niet ik maar Storms geheel ongevraagd zélf op tafel smeet. Was-ie daar niet over begonnen, dan was zijn vrouw dat plaatje bespaard gebleven.
Het meest bizarre bezwaar dat Storms maakt is wel de gedachte dat er een afspraak zou zijn tussen Nina en de programmaleiding dat zij niet betrokken zou worden, maar alleen iets over de ooit door haar gehuurde Salomon Burke mocht komen kwebbelen. Waha, wat een onzin! Ging mevrouw Storms daarom vooraf langs de visagie-dames van De Wereld? Ongebruikelijk, als je slechts één soundbite komt brengen. Hoe dan ook, als het al niet gespeeld naiëf is, dan is het nog altijd op eigen risico plaats te nemen op de bank waar iedere avond de tafelgasten zitten. Ik zag haar, het lijdend voorwerp, gloeiend in mijn rechterooghoek en besloot spontaan deze opmerking te maken: stop eens met dat slachtofferschap en zeg gewoon een keer fatsoenlijk sorry. Kan gebeuren op live tv; niemand kan dat beter beamen dan uw eigen Pieter, immers bekend van zijn brutale 'binnen-zonder-kloppen'-oeuvre. Wie niet in beeld wil, gaat niet in beeld zitten. Punt. (Zou het kunnen dat het echtpaar Storms een iets ander scenario voor de avond in gedachten had? Zoiets als: Pieter zou mij publiekelijk afslachten en zij, Nina, mocht frontrow haar gladiator aanmoedigen en zien dat het goed is. Hè, dat pakte nét even anders uit.... pech!

3. 'KELDER HEEFT GELOGEN DAT-IE NOOIT RECHTSZAKEN VERLIEST ENZ. ENZ.

Jieha! Laat ik u lange betogen besparen, maar kort en krachtig Pietertjes gehuil weerleggen. Of ik weleens een rechtszaak heb verloren? Mwah, eigenlijk niet. Als hoofdredacteur en privépersoon voerde ik talloze juridische procedues. Storms refereert aan twee gevallen. De zaak tegen Bram Moszkowicz is bekend. De Rechtbank Amsterdam oordeelde streng in een vonnis dat Moszkowicz in reactie betitelde als 'infaam en abject'. In hoger beroep bekrachtigde het Hof dat vonnis, wees de grieven van Moszkowicz af en liet hem ten tweede male de proceskosten betalen. Wel overwoog het Hof dat het spontaan door mij bedachte woord 'maffiamaatje' wat ver ging. Het Hof probeerde in haar vonnis de zaak een beetje te sussen, vermoedelijk om een gang naar de Hoge Raad te voorkomen. Begrijpelijk. Maar om nu van verlies te spreken... dacht 't niet. De andere zaak waar Storms aan refereert is het conflict met de driftkikker Antonio Perra, een heerschap dat zich op de Quote 500-rijkenlijst had binnengebluft. De man beweerde met een uitvinding van een blikjessluiting Bill Gates en andere miljardairs te reduceren tot kleine krabbelaars. Niet alleen de Quote-redactie zat te suffen, ook investeerder Marcel Boekhoorn liet zich minstens 6 miljoen uit de zak kletsen. Ik kwam erachter dat Perra het niet zo nauw nam met de beschavingsnormen en betalingstermijnen noemde hem 'een oplichter (...) iedereen krijgt nog geld van hem.'. Pittig. Er volgde een verhitte woorden- en juridische strijd met Perra, die de eloquente mr. Hiddema inhuurde om rectificatie af te dwingen. De rechter in Utrecht wees al zijn verhitte praatjes af, maar gunde hem wel een rechtzetting op deze site waarin ik moest toegeven dat 'niet iedereen' nog geld van die Sardijnse druktemaker kreeg, en hij bovendien niet in rechte was veroordeeld voor oplichting. Hilarisch, want het bevestigde alleen maar wat ik van de persoon Perra vond en vind. Inmiddels zijn we drieënhalf jaar verder en kan de balans opgemaakt worden. Perra werd de Quote 500 afgegooid, zijn miljardenvinding maakte alle grootspraak niet waar, Marcel Boekhoorn wil niets meer met 'm te maken hebben en Vesna Radovanovic, de moeder van zijn kind, moest naar de rechter om alsnog iets van het verdampte vermogen als alimentatie op te eisen. Ciao-ciao, Antonio! (Voor de liefhebbers, hier is het dossier Perra).

3A.'QUOTE TREKT RECTIFICATIE NIET IN...'

Op het moment van uitzending liepen er gesprekken tussen mij, Eric Smit en Quote over die curieuze rectificatie die Quote ooit plaatste om van de advocatenbarrage van Nina verlost te zijn. Wij, de voormalige hoofdredactie, voelden ons verraden door ons blaadje. Die zaak is inmiddels opgelost. Misschien maar beter voor z'n nachtrust als Pieter hier niet te veel over wil weten...

3B. 'EEN AMERIKAANSE RECHTER DEED GEEN UITSPRAAK IN DE SCHULHOF-ZAAK'

Daar heeft Pieter een punt, zij het nadrukkelijk een in de categorie der pyrrhus-overwinningen. Niet een Amerikaanse rechter maar de Rechtbank Amsterdam deed uitspraak in mei 2004 in de zaak tussen Schulhof en de aandeelhouders van Worldonline. Volgens Pieter S. had zijn geliefde daar allemaal niets mee vandoen en was er ook geen sprake van enige 'amoureuze verhouding' tussen Nina en haar president-commissaris. Ach ja. Het is grappig te zien hoe een Pietertje Precies de heer Storms plots is. Je zou bijna zeggen: had hij die accuratesse in zijn vak als presentator ook maar aan de dag gelegd. Waar het op neerkomt is dit: de ontslagaffaire van Mickey Schulhof is een ongekend machtsspel aan de top van het zakenleven, aan de vooravond van de meest omstreden beursgang uit de vaderlandse geschiedenis. Het ging om groot geld en kleine mensen. Dáárom berichtte Eric Smit er over in Quote. Schulhof werd in het jaar voor de beursgang buiten WOL gewerkt, beweerdelijk omdat mevrouw de ceo wraak nam voor de opgezegde, laten we zeggen, vriendschappelijke omgang met haar president-commissaris. Zoals Smit in het verhaal 'Kill Mickey' en zijn biografie 'Nina' omstandig omschreef, pikte Schulhof het niet en vocht zijn ontslag aan. De Amsterdamse (foei!.. dus niet de Amerikaanse...) rechter stelde Schulhof in het gelijk en dwong de aandeelhouders van Worldonline (foei!... dus niet Nina persoonlijk, maar grootaandeelhouder Rotonde Investments, het beleggingsvehikel van de familie Sandoz) om Schulhofs optiepakket alsnog uit te keren. Een douceurtje dat Schulhof met rente zo'n €130 miljoen opleverde. Uiteindelijk zijn partijen een (geheime) schikking overeengekomen, waarvan aangenomen moet worden dat het niet voor dubbeltjes gesettled is. Ook al was Nina formeel geen partij in deze ontslagzaak, volgens biograaf Smit speelde haar verhouding met Mickey Schulhof een beslissende rol.

4. IK MAG STORMS GEEN GOLDDIGGER NOEMEN EN ZIJN VROUW NIET 'AANSTAANDE EX'.

Tsja. Je zou het ook als een respectvolle erkenning van zijn financiële handigheid respectievelijk als een 'hart onder de riem' kunnen opvatten. Kwestie van interpretatie, het floepte eruit. Juridisch en journalistiek is het sowieso irrelevant wat ik of anderen van hun relatie vind. Uiteraard gunnen we ze vooral elkaar.

5. '925 MAG GEEN ANONIEME BRONNEN GEBRUIKEN'

Storms valt over deze anonieme posting op 925, de website voor 'de betere kantoorknuppel' waar ik mede-eigenaar van ben. Los van het feit dat Storms zijn klacht niet bij mij maar bij de uitgever van 925, Mediamaatjes BV, moet droppen, toch een korte reactie. Anonieme bronnen zijn soms de enige mogelijkheid om een verhaal in de openbaarheid te krijgen. Dat weten we sinds 'Watergate', en nu weer dankzij 'Wikileaks'. Ook tegen het echtpaar Storms is dit bijzondere journalistieke wapen helaas nodig. De diepe zakken van Nina in combinatie met hun uitzonderlijke verbale-, financiële- en juridische agressie maken het noodzakelijk 'voor een anonymus te gaan liggen'. Auteur Eric Smit spendeerde ongeveer een ton aan (gereduceerde) advocatenrekeningen van Matthijs Kaaks. Mevrouw probeerde 'm klein te krijgen door z'n familie te raken, ondermeer door een lawine aan beslagleggingen. Helaas, het werkt. Veel brave en/of bange mensen laten zich intimideren door het echtpaar. Zorgelijk. Zo koos 925 er voor een posting op te nemen in haar klokkenluidersrubriek ' Off the Record'. De bron is bekend en wordt betrouwbaar gevonden. 925 Gaat er zeker niet lichtzinnig mee om, maar wederhoor is in dit geval niet alleen onnodig maar meer nog: onmogelijk. We kennen het antwoord van Nina, namelijk een totale ontkenning, waarna haar advocaten op jacht gestuurd worden om publicatie te voorkomen. Dat probeert ze nu ook weer met de vermeende bron van de anonieme brief. Zo ging en gaat het altijd. 925 Besloot dat machtsspelletje te doorbreken met het enige wapen dat de waarheid ten dienste staat: openbaarheid. En dat zouden we morgen, onder strikte voorwaarden, wéér doen. Rechters of lekenjuristen die het nut en de noodzaak van anoniemen niet erkennen staan buiten de realiteit. Ze beschermen de dader in plaats van het slachtoffer. Zeker in het geval van types als Nina & Pieter verdienen klokkenluiders steun. Sterker: de politiek zou de rechtsgelijkheid moeten herstellen, en de drempel naar de rechter en de sancties na verlies moeten verhogen voor multi-miljonairs met proceduredrift. Zeker als die rijkaards fiscaal al decennia over de grens zijn gevlucht en dus geen cent bijdragen aan de kosten van ons justitiële apparaat - zoals de familie Aka-Brink-Storms-Vleeschdrager.

Neem alleen al deze zaak: dat kinderachtige gedoe van Storms kost veel energie. Een Raad voor de Journalistiek heeft hopelijk betere dingen te doen dan pleisters te plakken op de schaafwonden van Nina & Pieter. Hij wilde discussie in DWDD, kreeg die, verloor... en sleurt nu alles erbij om zich te wreken. Hij doet maar. Het meest bizarre van zijn aanklacht zijn de zogenaamde getuigen die worden opgevoerd. Zo wordt een briefje bijgevoegd waarin ene Prof. dr. mr. Robert N.J. Kamerling RA toch heus zeker weet dat er na de uitzending toch heus geen klapjes vielen tussen Storms en mij.

Wantrouwwekkende figuur, die Kamerling. De man houdt zich al jaren in de entourage van Brink op, vliegt fijn mee in de Falcon en diende als ghostwriter voor dr. Brinks financiële vlugschrift Perception & Conception. Laten we hopen voor de Universiteit van Nyenrode dat Kamerlings wetenschappelijke werk iets degelijker in elkaar zit, want 's mans empirisch vermogen is beperkt. 'Ik zat er op ongeveer anderhalve meter afstand naar te kijken', verklaart hij in een door Storms bijgevoegd briefje. 'Als er zou zijn geslagen, zou ik dat gezien moeten hebben. En ik heb niets waargenomen.'
Hilarisch. Maar wel kwaadaardig en uiterst leugenachtig. Want waarom zou ik het 'klapjes-incident' verzinnen, terwijl er tientallen getuigen omheen staan? Voor de zekerheid heb ik het incident nog even gecheckt bij Dieuwke Wynia, eindredactrice van De Wereld Draait Door. Toen Storms fysiek werd, greep ze in.

(Klik op de afbeelding voor vergroting.)

(Overigens zal Brink deze verklaring wegwuiven omdat ze meent dat mevrouw Wynia er een liefdesrelatie met mij op na houdt. 'Jij bent verliefd op Jort!!', krijste ze na afloop tegen Wynia, gadegeslagen door de verbouwereerde Matthijs van Nieuwkerk. Seconden na het gemep van Storms kreeg 925-uitgever Caroline Kops haar oude Nokia aan de praat en maakte dit filmpje. Net te laat. Wel proefbaar is de geladen sfeer. De man in Roma-outfit is Pieter Storms aka 'Het Geweten van de Onderzoeksjournalistiek')

Enfin, als William & Kate de kerk inschuifelen, is het woord aan de Raad voor de Journalistiek. Ik kan er niet bij zijn, en zal mij - op deze posting na - evenmin verweren. Storms zou er alleen de aandacht maar mee krijgen die-ie niet waard is. Wat de uitspraak ook moge zijn, de intimidatie-technieken van types als Storms mag er niet toe leiden dat het adagium van The New York Times verdampt: publish and be damned. Volgaarne.